«Η αύξηση της χρόνιας νοσηρότητας, ως απόρροια της γήρανσης του πληθυσμού, είναι ένα γεγονός εν πολλοίς αναπόφευκτο, ωστόσο η ορθή διαχείριση των χρονίως πασχόντων και η υιοθέτηση συνηθειών οι οποίες προάγουν την υγεία, μπορούν να βελτιώσουν σημαντικά το επίπεδο υγείας του πληθυσμού. Πέραν αυτού, η διεθνής και εγχώρια βιβλιογραφία έχει να επιδείξει μια σειρά από παραδείγματα σχετικά με το πώς απλές παρεμβάσεις διαχείρισης νοσημάτων και παραγόντων κινδύνου μπορούν να επιφέρουν (και) οικονομικά οφέλη στο σύστημα υγείας.
Θα μπορούσαμε χαρακτηριστικά να αναφέρουμε ότι: (α) το συνολικό κόστος από το κάπνισμα στην Ελλάδα ανέρχεται σε 3,27 δις. ευρώ ετησίως. Μια μείωση κατά 10% στην κατανάλωση σήμερα θα περιόριζε τους αναμενόμενους θανάτους στον τρέχοντα πληθυσμό κατά 96.000, σε βάθος χρόνου, και θα περιόριζε τη δαπάνη υγείας για τη θεραπεία νοσημάτων σχετιζόμενων με το κάπνισμα κατά 180 εκατ. ευρώ κατ’ έτος (β) στην Ελλάδα εκτιμάται ότι άνω των 3 εκατ. πολιτών πάσχουν από υπέρταση σήμερα, εκ των οποίων πολύ λίγοι κατορθώνουν να διατηρούν την αρτηριακή τους πίεση εντός αποδεκτών ορίων. Υπολογίζεται ότι αν όλοι οι υπερτασικοί ασθενείς στη χώρα επιτύγχαναν ρύθμιση της αρτηριακής τους πίεσης σήμερα, το σύστημα υγείας θα μείωνε, με μια άκρως συντηρητική εκτίμηση, τις δαπάνες υγείας κατά 83 εκατ. ευρώ ετησίως μόνο από αποφευχθέντα εμφράγματα του μυοκαρδίου και αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια (γ) Η ρύθμιση των ασθενών με διαβήτη, που στην Ελλάδα σήμερα ξεπερνούν τις 700.000, έχει πολλαπλά οφέλη, κλινικά και οικονομικά, καθώς έχει υπολογισθεί ότι ένας μη ορθά ρυθμισμένος διαβητικός ασθενής έχει κατά 59,5% υψηλότερο ετήσιο κόστος θεραπείας, σε σύγκριση με έναν αντίστοιχο ασθενή ο οποίος έχει επιτύχει ικανοποιητική ρύθμιση της γλυκόζης αίματος (δ) αν και τα ποσοστά εμβολιασμού των ανηλίκων στην Ελλάδα κινούνται σε ικανοποιητικά επίπεδα, προσεγγίζοντας το 100%, η ίδια εικόνα δεν ισχύει στον εμβολιασμό του ενήλικου πληθυσμού, όπου η χώρα βρίσκεται κάτω του μέσου όρου. Ο εμβολιασμός, όμως, των ενηλίκων είναι βασικός παράγοντας της διατήρησης ενός καλού επιπέδου υγείας δια βίου, αλλά και του περιορισμού της δαπάνης περίθαλψης. Με βάση διεθνή δεδομένα, κάθε 1€ το οποίο διατίθεται σε προγράμματα εμβολιασμού ενηλίκων επιστρέφει 4,02€ στο κοινωνικό σύνολο, υπό τη μορφή αυξημένης παραγωγικότητας και αποφευχθείσας νοσηρότητας.
Στους δύσκολους καιρούς που περνά η χώρα και το σύστημα υγείας, η επίτευξη της οικονομικής αποδοτικότητας δεν είναι απαραίτητο να περνάει πάντα από δρόμους μεταξύ «περικοπών». Δράσεις επένδυσης στην υγεία μπορούν να επιτύχουν καλύτερη ποιότητα ζωής σε όλο της το εύρος, αλλά και περιστολή στην υγειονομική δαπάνη με ορθολογικό τρόπο».