Η μελέτη δείχνει ότι, με το πέρασμα του χρόνου, τα υψίπεδα και τα βουνά που σήμερα είναι προστατευμένα από την ελονοσία, θα γίνουν ευάλωτα, καθώς το παράσιτο της λοιμώδους νόσου θα «σκαρφαλώνει» σε ολοένα μεγαλύτερα υψόμετρα. Η εξέλιξη αυτή πρέπει να συνδυαστεί με την παράλληλη τάση της ελονοσίας να κινείται σταδιακά από τον θερμότερο Νότο προς τον πιο κρύο Βορρά.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την καθηγήτρια οικολογίας και εξελικτικής βιολογίας Μερσέντες Πασκουάλ του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science», μελέτησαν τις διαχρονικές εξάρσεις της ελονοσίας στα υψίπεδα της Αιθιοπίας και της Κολομβίας.
Απομονώνοντας άλλους παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν την εξάπλωση της ελονοσίας (προγράμματα καταπολέμησης κουνουπιών – φορέων, αντίσταση του πληθυσμού στα φάρμακα, διακυμάνσεις των βροχοπτώσεων κ.α.), βρήκαν ότι χωρίς αμφιβολία τα περιστατικά της νόσου εμφανίζονται σε πιο μεγάλα υψόμετρα, όσο ανεβαίνει η θερμοκρασία του περιβάλλοντος. Όταν, αντίθετα, το θερμόμετρο πέφτει για κάποια χρόνια, τότε υποχωρεί και η ελονοσία σε μικρότερα υψόμετρα.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το παράσιτο της ελονοσίας (Plasmodium), που μεταφέρεται από τα κουνούπια, έχει μολύνει πάνω από 210 εκατ. ανθρώπους κάθε χρόνο, με τους περισσότερους θανάτους να συμβαίνουν μεταξύ των παιδιών που ζουν στην Αφρική (αν και τα διαθέσιμα στοιχεία δεν θεωρούνται ιδιαίτερα ακριβή).