Δύο στους πέντε εργαζομένους που ζουν με διαβήτη ανέφεραν αρνητική μεταχείριση στον χώρο εργασίας, λόγω της πάθησής τους, σύμφωνα με νέα παγκόσμια μελέτη που διεξήγαγε η Διεθνής Ομοσπονδία Διαβήτη (IDF).  

Για να σηματοδοτήσει την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη στις 14 Νοεμβρίου, η Ομοσπονδία έδωσε έμφαση στο στίγμα, τις διακρίσεις και την έλλειψη δομικής υποστήριξης που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τα άτομα που ζουν με διαβήτη στην εργασία.  

Η συγκεκριμένη έρευνα, που διεξήχθη σε πέντε ηπείρους, διαπίστωσε ότι το ένα τρίτο (32%) των εργαζομένων που ζουν με διαβήτη έχουν σκεφτεί να εγκαταλείψουν την εργασία τους λόγω του τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα άτομα με την πάθηση στην εργασία.  

Η έρευνα διεξήχθη για λογαριασμό της IDF από την Arlington Research, μια ανεξάρτητη εταιρεία έρευνας αγοράς, η οποία διενήργησε διαδικτυακή έρευνα σε 1.400 ενήλικες που ζουν με διαβήτη από 7 χώρες: Αργεντινή, Κίνα, Γερμανία, Ινδία, Πακιστάν, Νότια Αφρική και Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.  

Ο καθηγητής Peter Schwarz, πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Διαβήτη, χαρακτήρισε τα ευρήματα «βαθιά ανησυχητικά» και ως «κάλεσμα αφύπνισης» για τους εργοδότες σε όλο τον κόσμο. Ανάμεσα στα άλλα, βρέθηκε ότι: 

• Σχεδόν οι μισοί [46%] εργαζόμενοι που έχουν διαγνωστεί με διαβήτη τύπου 1 ανέφεραν αρνητική μεταχείριση στον χώρο εργασίας, σε σύγκριση με λίγο περισσότερο από το ένα τρίτο [36%] των εργαζομένων που ζουν με διαβήτη τύπου 2.  

• Περισσότεροι από το ένα τέταρτο [28%] ανέφεραν ότι τους αρνήθηκαν διαλείμματα ή άδεια για να ασχοληθούν με τη διαχείριση του διαβήτη τους. 

Εκτός από τον συναισθηματικό και επαγγελματικό αντίκτυπο, τα ευρήματα δείχνουν ότι το στίγμα που σχετίζεται με τον διαβήτη μπορεί επίσης να περιορίσει τις ευκαιρίες σταδιοδρομίας: 

• Σχεδόν το ένα τέταρτο [23%] δήλωσε ότι είχε χάσει ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης ή κατάρτισης λόγω της πάθησής του. Αυτά τα εμπόδια επιδεινώνονται από μια κουλτούρα σιωπής.  

• Ένας στους δέκα εργαζομένους που ζουν με διαβήτη δεν έχει αποκαλύψει την πάθησή του στον εργοδότη του, με το 43% αυτών να λέει ότι φοβόταν πως θα τους φερόταν διαφορετικά.  

• Σχεδόν το ένα τρίτο [29%] αυτών των ερωτηθέντων ανησυχούσε ότι η αποκάλυψη θα μπορούσε να περιορίσει την επαγγελματική τους εξέλιξη. 

Πολλοί εργαζόμενοι που ζουν με διαβήτη συνεχίζουν να βασίζονται στην υποστήριξη σε επίπεδο συνομηλίκων. Σχεδόν ένας στους τρεις [29%] έχει εμπιστευτεί μόνο έναν έμπιστο συνάδελφο, ενώ ένας ελαφρώς υψηλότερος αριθμός [41%] έχει μοιραστεί τη διάγνωσή του με λίγα μόνο άτομα στην εργασία. Αυτά τα στοιχεία υπογραμμίζουν την ενόχληση που προκαλεί η αντιμετώπιση του διαβήτη μέσω επίσημων καναλιών στον χώρο εργασίας και υπογραμμίζουν την ανάγκη οι οργανισμοί να δημιουργήσουν πιο υποστηρικτικά και συμπεριληπτικά περιβάλλοντα.  

Η μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι η καθημερινή διαχείριση του διαβήτη αποτελεί πηγή άγχους για πολλούς εργαζομένους.  

• Ένας στους τέσσερις ερωτηθέντες [26%] δεν ένιωθε άνετα να χορηγεί ινσουλίνη στην εργασία, ενώ ένας στους πέντε [20%] ένιωθε το ίδιο για τον έλεγχο των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Χωρίς επαρκή υποστήριξη, αυτές οι συνήθεις ιατρικές ανάγκες μπορούν να γίνουν καθημερινές προκλήσεις στον χώρο εργασίας, επιβάλλοντας περιττό άγχος στους εργαζομένους με διαβήτη. 

Η παγκόσμια μελέτη αποκάλυψε σημαντική περιφερειακή διακύμανση. Τα αναφερόμενα ποσοστά αρνητικής μεταχείρισης ήταν υψηλότερα στο Πακιστάν [68%], ακολουθούμενα από την Ινδία [55%] και τις Ηνωμένες Πολιτείες [42%], με άλλες χώρες να εμφανίζουν ποικίλους βαθμούς στιγματισμού.  

Στη Γερμανία, αν και οι διαπροσωπικές διακρίσεις ήταν λιγότερο έντονες, περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες [51%] δήλωσαν ότι ο οργανισμός τους δεν είχε πολιτική στον χώρο εργασίας για την υποστήριξη των ατόμων με διαβήτη –ένα ποσοστό σημαντικά υψηλότερο από τον παγκόσμιο μέσο όρο [29%]. 

Ο καθηγητής Schwarz πρόσθεσε: «Κανείς δεν πρέπει να κρύβει την πάθησή του από φόβο μήπως του φερθούν διαφορετικά ή μήπως του στερηθούν ευκαιρίες. Η ζωή με διαβήτη απαιτεί συνεχή διαχείριση και οι χώροι εργασίας πρέπει να αναγνωρίζουν το σωματικό και ψυχικό κόστος που μπορεί να έχει. Απλές αλλαγές, όπως ευέλικτα ωράρια και ιδιωτικοί χώροι για τον έλεγχο των επιπέδων γλυκόζης ή τη χορήγηση ινσουλίνης ή άλλων φαρμάκων, μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Θέλουμε οι εργοδότες σε όλο τον κόσμο να εξετάσουν προσεκτικά τον τρόπο με τον οποίο υποστηρίζουν τα άτομα που ζουν με διαβήτη. Οι εργαζόμενοι με διαβήτη αξίζουν σεβασμό, κατανόηση και ίσες ευκαιρίες».  

Στο πλαίσιο της εκστρατείας της για την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη σχετικά με τη σημασία της ευεξίας στην εργασία, η Διεθνής Ομοσπονδία Διαβήτη προτρέπει τους εργοδότες να καλλιεργήσουν υποστηρικτικά περιβάλλοντα, όπου οι συζητήσεις για την υγεία είναι ασφαλείς, και να εφαρμόσουν σαφείς πολιτικές, που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εργαζομένων με διαβήτη.  

Η ενίσχυση της ευαισθητοποίησης για τον διαβήτη σε όλο το προσωπικό και η προσφορά ευέλικτων ρυθμίσεων, που διευκολύνουν τη διαχείριση του διαβήτη στην εργασία, θα βοηθήσουν να διασφαλιστεί ότι τα άτομα που ζουν με την πάθηση δεν αισθάνονται στιγματισμένα. Οι χώροι εργασίας που προσφέρουν αυτές τις παροχές είναι σε καλύτερη θέση για να υποστηρίξουν όλους τους εργαζομένους, ανεξάρτητα από τις ανάγκες υγείας τους.