Το Αττικό Νοσοκομείο συνεχίζει να λειτουργεί σε καθεστώς ασφυκτικής πίεσης, με τις εφημερίες να θυμίζουν καθημερινή μάχη, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ. Η έλλειψη κλινών, η μεταφορά περιστατικών από άλλους νομούς και η φιλοξενία κοινωνικών περιστατικών για μήνες επιβαρύνουν δραματικά τη λειτουργία του, όπως τονίζει ο κ. Γιαννάκος.

Σε κάθε εφημερία, το Αττικό αναγκάζεται να αναπτύσσει περισσότερα από 100 ράντζα για να καλύψει τις ανάγκες των ασθενών, σύμφωνα με όσα περιγράφει σε ανάρτησή του  στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο κ. Γιαννάκος. Το φαινόμενο δεν είναι νέο, αλλά πλέον έχει λάβει μόνιμα χαρακτηριστικά.  Ο κ. Γιαννάκος επικαλέστηκε τα εξής στοιχεία:  Το 50% των εισαγωγών προέρχεται από άλλους περιφερειακούς νομούς, καθώς τα νοσοκομεία της περιφέρειας δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα περιστατικά λόγω σοβαρών ελλείψεων προσωπικού.

Η εικόνα αυτή συνδέεται άμεσα με τη συνολική υποστελέχωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ. Η Ελλάδα διαθέτει μόλις 3,5 νοσοκομειακές κλίνες ανά 1.000 κατοίκους, όταν ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης φτάνει τις 5,3. Η ανεπάρκεια αυτή οδηγεί σε υπερφόρτωση των μεγάλων νοσοκομείων και σε συνεχή ανάπτυξη ράντζων, ιδιαίτερα στις παθολογικές κλινικές.

Όταν τα νοσοκομεία γίνονται προνοιακές δομές

Ένας ακόμη κρίσιμος παράγοντας που επιβαρύνει το σύστημα είναι η φιλοξενία κοινωνικών περιστατικών. Ο κ. Γιαννάκος εξήγησε ότι πρόκειται για ασθενείς που έχουν ιατρικά ολοκληρώσει τη νοσηλεία τους, αλλά δεν μπορούν να λάβουν εξιτήριο επειδή δεν έχουν πού να πάνε. Στο Αττικό Νοσοκομείο σήμερα φιλοξενούνται 17 τέτοια περιστατικά, με παραμονή που κυμαίνεται από τρεις μήνες έως και δύο χρόνια.

Συγκεκριμένα, έξι άτομα παραμένουν σε παθολογική κλινική για διάστημα έως δύο ετών, δύο ακόμη βρίσκονται σε άλλη παθολογική για έως έναν χρόνο, δύο σε χειρουργική για τέσσερις έως έξι μήνες, τρία στην καρδιοχειρουργική για πάνω από τρεις μήνες, ενώ τέσσερα ακόμη φιλοξενούνται σε άλλες κλινικές για διάστημα δύο έως έξι μηνών. Όλοι τους είναι ιατρικά σταθεροί, αλλά αδυνατούν να επιστρέψουν σε σπίτια χωρίς ρεύμα ή σε συνθήκες που δεν επιτρέπουν ασφαλή διαβίωση.

Αδιέξοδο στις κοινωνικές υπηρεσίες και έλλειψη δομών

Οι κοινωνικές υπηρεσίες των νοσοκομείων, ήδη αποδεκατισμένες, αδυνατούν να ανταποκριθούν, όπως αποδίδει την εικόνα ο κ. Γιαννάκος. Οι προνοιακές δομές δεν διαθέτουν θέσεις φιλοξενίας, ενώ πολλές υπηρεσίες πρόνοιας παραμένουν υποστελεχωμένες ή ανενεργές. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα νοσοκομεία μετατρέπονται άτυπα σε προνοιακές μονάδες, φιλοξενώντας ανθρώπους που δεν έχουν άλλη επιλογή.
Συνολικά, περίπου 800 κοινωνικά περιστατικά παραμένουν στα νοσοκομεία της χώρας, καταλαμβάνοντας κρεβάτια που θα έπρεπε να είναι διαθέσιμα για ασθενείς που χρειάζονται άμεση νοσηλεία. Το πρόβλημα, αν και σοβαρό, σπάνια απασχολεί τη δημόσια συζήτηση, αφήνοντας τα νοσοκομεία να διαχειρίζονται μια κατάσταση που ξεπερνά τον ρόλο και τις δυνατότητές τους.