Ο κ. Καρόκης ισυχρίστηκε ότι το σύστημα στην Ελλάδα βασίστηκε μόνο στον έλεγχο των τιμών διοικητικά. Επίσης ότι όλη η συζήτηση περιστρέφεται και βασίζεται στην τιμολόγηση του φαρμάκου και όχι σε μια ολιστική και στρατηγική αντιμετώπιση.
Οι συχνές αυτές αλλαγές στην τιμολογιακή πολιτική προκαλούν μεγάλο διοικητικό βάρος στο ίδιο το δημόσιο, ακυρώνοντας στην ουσία αυτό το οποίο υποτίθεται πώς στοχεύουν να υπηρετήσουν και για το ίδιο το κράτος.
Σοβαρή επιβάρυνση με διοικητικό κόστος προκαλείται και στον κλάδο των φαρμακευτικών εταιρειών.
Χαρακτηριστικά ανέφερε την αδιαφάνεια των κανόνων που διέπουν το σύστημα , την διοικητική αμετροέπεια, την συνεχή αυθαιρεσία, την αυξανόμενη θεσμική πολυπλοκότητα και ένα σύστημα στρεβλώσεων.
Στο εξωτερικό περιβάλλον του συστήματος επικρατούν αβεβαιότητα, οι αναφορές τιμών σε τρίτες χώρες, οι αποσύρσεις , οι ελλείψεις και η τιμωρία της καινοτομίας. Επίσης τόνισε το πρόβλημα της καθυστέρησης της πρόσβασης στα νέα φάρμακα, ενώ υπάρχει και αλληλεπίδραση τιμών.
«Δεν λύνεται το πρόβλημα με επιμέρους πολιτικές» ανέφερε ο κ. Καρόκης και τόνισε την ανάγκη για ένα νέο πλαίσιο αρχών για σύστημα τιμολόγησης. Ένα σύστημα προβλέψιμο και βιώσιμο. Ο κ. Καρόκης περιέγραψε την πρότασή του για το νέο σύστημα τιμολόγησης , λέγοντας ότι πρέπει αμέσως μετά την έγκριση του φαρμάκου η εταιρεία να τιμολογεί και μετά να συζητείται η αποζημίωση. Ζήτησε δε, τεκμηριωμένες αποφάσεις, δυνητικές μεθόδους αξιολόγησης και συνέκρινε τα συστήματα αξιολόγησης (NICE).
«Εκείνο που έχει σημασία πρωτίστως, είναι τι θέλουμε και όχι πόσο κάνει» υπογράμμισε, τονίζοντας τη σχέση κόστους – οφέλους.
Πρέπει να συνδεθεί η δαπάνη με τις υγειονομικές προτεραιότητες.
Ο κ. Καρόκης κατέληξε λέγοντας ότι οι διαμορφούμενες αποσπασματικές πολιτικές είναι αποτέλεσμα έκτακτων δημοσιονομικών καταστάσεων και το υπάρχον σύστημα δεν θα μπορεί να λειτουργήσει σε περιβάλλον μακροοικονομικής σταθερότητας.