Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Guardian», η ιστορία του ξεκίνησε το 1991, όταν άρχισε να δίνει το σπέρμα του για «αλτρουιστικούς λόγους», ενώ αφού πέρασε τα απαραίτητα ιατρικά τεστ που επιβεβαίωναν πως διέθετε άριστη ποιότητα σπέρματος, έγινε τακτικός δότης.
Τα χρόνια πέρασαν και ο δότης παντρεύτηκε και έκανε τη δική του οικογένεια. Λέει πως ανέφερε μόνο μία φορά το θέμα στη γυναίκα του, η οποία ταράχτηκε αρκετά ώστε να του πει αυστηρά να μην το αναφέρει ξανά. Όταν πήρε διαζύγιο από τη σύζυγο του, το 2011, αποφάσισε να ερευνήσει εάν υπάρχουν απόγονοι από το σπέρμα του.
Επισκεπτόμενος τη βρετανική Υπηρεσία Ανθρώπινης Αναπαραγωγής και Εμβρυολογίας (Human Fertilization and Embryology Authority – HFEA), το αρμόδιο σώμα που επιβλέπει την πορεία των δωρεών σπέρματος στη χώρα, τον ενημέρωσαν πως είχαν αναλυτικό αρχείο με την περίπτωση του.
Όταν το άνοιξε, αντίκρισε την πραγματικότητα: Μεταξύ 1992-2003 είχαν γεννηθεί από το σπέρμα του 34 παιδιά, 20 κορίτσια και 14 αγόρια. Ενώ, μόνο μέσα στο 1993 γεννήθηκαν από το σπέρμα του 13 παιδιά!, όπως επισημαίνει στην εφημερίδα.
Με βάση τον βρετανικό νόμο, οι κλινικές δεν απαιτείται να παρέχουν προσωπικές πληροφορίες για τους δότες σπέρματος, ενώ δεν πρέπει να δώσουν στοιχεία που θα αποκαλύψουν την ταυτότητα τους παρά μόνο αν ο ίδιος ο δότης τούς δώσει τη σχετική άδεια.
Η πρώτη γέννηση παιδιού με κρυοσυντηρημένο σπέρμα επετεύχθη το 1973, ενώ οι πρώτες οργανωμένες τράπεζες σπέρματος δημιουργήθηκαν στις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1970.