Οι νέοι γιατροί μπαίνουν στην ιατρική σε μια περίοδο βαθιάς μετάβασης. Όχι μιας σταδιακής αλλά μιας δομικής αλλαγής. Για πάνω από έναν αιώνα, η ιατρική οργανώνεται γύρω από τα νοσοκομεία, τις ειδικότητες και την ατομική γνώση. Αυτό το μοντέλο αναδιαμορφώνεται τώρα από τα πολλαπλά ψηφιακά δεδομένα, την τεχνολογία και την νέα βιολογία.

Το ερώτημα δεν είναι αν η ιατρική θα αλλάξει. Είναι αν θα βοηθήσουν οι νέοι γιατροί στη διαμόρφωση αυτής της αλλαγής ή αν θα διαμορφωθούν από αυτήν παθητικά. Στην επιστημονική διαδρομή τους, θα δουν τρεις επαναστάσεις να ξεδιπλώνονται ταυτόχρονα:
1. την ψηφιακή επανάσταση. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν θα αντικαταστήσει τους γιατρούς αλλά θα επαναπροσδιορίσει τι σημαίνει να είσαι καλός γιατρός. Η αναγνώριση προτύπων των νόσων, η πρώιμη διαγνωστική, ακόμη και τα στοιχεία λήψης αποφάσεων θα βελτιώνονται διαρκώς. Η αξία τους θα μετατοπιστεί από «αυτό που γνωρίζουν» στο «πώς σκέφτονται, κρίνουν και φροντίζουν».
2. τη βιολογική επανάσταση. Από την έλεγχο των γονιδίων έως τις κυτταρικές θεραπείες, η ιατρική μετακινείται από τη διαχείριση ασθενειών και συμπτωμάτων στην συστηματική θεραπεία τους ακόμη και στην πλήρη αναστροφή της νόσου που καθιστούν τον ασθενή ελεύθερο θεραπείας. Οι νέοι γιατροί θα είναι ανάμεσα στην πρώτη γενιά που θα θεραπεύσει όχι μόνο τα συμπτώματα αλλά και την υποκείμενη βιολογία παθήσεων που θεωρούνταν αθεράπευτες.
3. την συστημική επανάσταση, την απαρτίωση. Τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης βρίσκονται υπό πίεση παντού, οικονομικά, ηθικά και δομικά. Θα ασκούν το λειτούργημα τους σε συστήματα που απαιτούν αποτελεσματικότητα, διαφάνεια και λογοδοσία, μερικές φορές σε αντίθεση με τον εύλογο ανθρωπισμό της επιστήμης τους.

Το να είναι ένας νέος γιατρός ένας εξαιρετικός κλινικός γιατρός δεν θα είναι πλέον αρκετό. Θα πρέπει να αποφασίσει τι είδους γιατρός θέλει να είναι. Επειδή η ιατρική δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα είναι ένα λειτούργημα, μια σχέση εμπιστοσύνης με την κοινωνία. Οι ασθενείς έρχονται σε αυτούς όχι μόνο με την ασθένεια, αλλά και με φόβο, αβεβαιότητα και ελπίδα. Κανένας αλγόριθμος κανένας υπολογιστής λοιπόν δεν θα αντικαταστήσει τη στιγμή που ένας ασθενής ρωτάει: “Τι θα κάνατε αν ήσασταν εσείς;” Εκεί θα τους καθορίσει η ανθρώπινη φύση των νέων γιατρών, όχι η εκπαίδευσή τους μόνο. Έχουν μπροστά τους λοιπόν τρεις δεσμεύσεις:
1, η δέσμευση στη δια βίου μάθηση, όχι ως υποχρέωση, αλλά ως νοοτροπία. Αυτό που γνωρίζουν σήμερα θα ξεπεραστεί πιο γρήγορα από οποιαδήποτε ιατρική γενιά πριν.
2, η προστασία της περιέργειά τους σε σχέση με την καθιερωμένη γνώση. Οι καλύτεροι γιατροί δεν είναι αυτοί που έχουν όλες τις απαντήσεις, αλλά αυτοί που συνεχίζουν να θέτουν καλύτερες ερωτήσεις που πηγάζουν από την γνώση και την ενσυναίσθηση τους.
3, η μη ανάθεση-μεταφορά των αξιών τους σε εξωτερικούς συνεργάτες. Η τεχνολογία θα καθοδηγεί τις αποφάσεις αλλά η ακεραιότητα τους ως άνθρωποι δεν μεταβιβάζεται ούτε δανείζεται.

Το μέλλον της ιατρικής δεν θα αποφασίζεται μόνο σε εργαστήρια, εταιρείες ή υπουργεία. Θα αποφασίζεται, αθόρυβα, κάθε μέρα σε κλινικές, σε θαλάμους, σε συζητήσεις μεταξύ γιατρών και ασθενών. Οι νέοι γιατροί δεν πρέπει να προετοιμάζονται λοιπόν απλώς να ασκήσουν την ιατρική αλλά να την επαναπροσδιορίσουν σε συνέργεια με τους ασθενείς τους που ενημερωμένοι της τεχνολογίας θα έχουν επίσης σημαντικό ρόλο και λόγο.