Σύμφωνα με ανάλυση, που χρηματοδοτήθηκε από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ, το 22,6% των συμμετεχόντων έπαιρναν για κάποιο πρόβλημα υγείας τουλάχιστον ένα φάρμακο που μπορούσε να επιδεινώσει μια άλλη προϋπάρχουσα πάθηση. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι σε λίγες τέτοιες περιπτώσεις (μόνο στο 16%) «θεραπευτικού ανταγωνισμού» υπήρξε από τους γιατρούς αλλαγή φαρμάκου. Στις περισσότερες περιπτώσεις συνεχίστηκε κανονικά η συνταγογράφηση των «ανταγωνιστικών» φαρμάκων.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Μαίρη Τινέτι της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Γιέηλ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “PLoS One”, μελέτησαν τις περιπτώσεις 5.815 ηλικιωμένων ανδρών και γυναικών.
Σύμφωνα με την έρευνα, μερικές από τις πιο κοινές περιπτώσεις όπου παρατηρείται αυτός ο φαρμακευτικός ανταγωνισμός μεταξύ παθήσεων, είναι (ανά ζεύγη): η υπέρταση και η οστεοαρθρίτιδα, η υπέρταση και ο διαβήτης, η στεφανιαία νόσος και η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, η υπέρταση και η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, ο διαβήτης και η στεφανιαία νόσος, η υπέρταση και η κατάθλιψη κ.α. Είναι φανερό ότι μία χρόνια πάθηση που κατ’ εξοχήν εμπλέκεται σε πρόβλημα φαρμακευτικού ανταγωνισμού, είναι η υπέρταση.