Όπως μεταδίδουν τα διεθνή πρακτορεία, Νορβηγοί επιστήμονες βρήκαν ότι έχει σημασία αν κανείς γεννήθηκε σε περίοδο που ο Ήλιος ήταν ήσυχος ή ανήσυχος. Όσοι γεννήθηκαν σε περιόδους έντονης ηλιακής δραστηριότητας, πέθαναν κατά μέσο όρο 5,2 χρόνια νωρίτερα από όσους γεννήθηκαν σε περιόδους ύφεσης της δραστηριότητας του Ήλιου. Επίσης, στη διάρκεια των ηλιακών εξάρσεων φαίνεται να αυξάνεται η βρεφική θνησιμότητα, ενώ μειώνεται η κατοπινή αναπαραγωγική ικανότητα ενός ενήλικα.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την Τζίνε Σκέρβο του Νορβηγικού Πανεπιστημίου Επιστήμης και Τεχνολογίας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό βιολογίας «Πρακτικά της Βασιλικής Εταιρείας» επιστημών της Βρετανίας («Proceedings of Royal Society B»), σύμφωνα με τη βρετανική «Τέλεγκραφ», μελέτησαν περίπου 10.000 γεννήσεις και θανάτους σε μια περίοδο άνω των 160 ετών. Όπως διαπίστωσαν, υπάρχει συσχέτιση ανάμεσα στη διάρκεια της ζωής ενός ανθρώπου και στις φάσεις δραστηριότητας του Ήλιου.
Σύμφωνα με τους επιστήμονες, η ηλιακή έξαρση αυξάνει την υπεριώδη ακτινοβολία που φθάνει στη Γη, πράγμα που μπορεί να αποβεί επικίνδυνο για τα μωρά, καθώς προκαλεί αυξημένες βλάβες στα κύτταρα και στο DNA τους. Οι βλάβες αυτές μπορεί τελικά να συντομεύσουν τη ζωή ενός ατόμου. Ειδικότερα, σύμφωνα με την Τζίνε Σκέρβο, η αυξημένη υπεριώδης ακτινοβολία εμποδίζει την παραγωγή της βιταμίνης Β, η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στη σύνθεση του DNA.
«Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν στα χρόνια με έντονη ηλιακή δραστηριότητα, είχαν μικρότερη πιθανότητα να ζήσουν πολλά χρόνια, σε σχέση με όσους γεννήθηκαν σε χρονιές με χαμηλή ηλιακή δραστηριότητα», όπως επισημαίνει η Τζίνε Σκέρβο.