Η πρόσφατη τροπολογία για τον θεσμό του Προσωπικού Ιατρού, που υπερψηφίστηκε τη Μεγάλη Τρίτη, προκαλεί σοβαρές ανησυχίες στους χρόνιους ασθενείς. Ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Πασχόντων από Καρδιοπάθειες επισημαίνει ότι η εφαρμογή της ενδέχεται να δημιουργήσει νέα εμπόδια στην πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας.

Ο Σύνδεσμος δηλώνει ότι αισθάνεται την ανάγκη να τοποθετηθεί δημόσια σχετικά με την τροπολογία, η οποία εντάχθηκε σε νομοσχέδιο που δεν αφορούσε την πρωτοβάθμια υγεία. Αναφερόμενος στη πραγματική διάσταση των καρδιαγγειακών νοσημάτων ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Πασχόντων από Καρδιοπάθειες, αποσαφηνίζει πως τα νοσήματα αυτά αφορούν περίπου το 15% του πληθυσμού, σύμφωνα με τα επίσημα ευρωπαϊκά και διεθνή στατιστικά, και αποτελούν την πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως (30–35%).

Το θεσμικό πλαίσιο και τα πραγματικά δεδομένα του Προσωπικού Ιατρού

Αν και το θεσμικό πλαίσιο για τον Προσωπικό Ιατρό υφίσταται από το 2024, πλέον καθίσταται υποχρεωτικό για όλους. Ο Σύνδεσμος διευκρινίζει ότι δεν είναι αντίθετος «κατ’ αρχήν» στη φιλοσοφία του θεσμού, ωστόσο παραθέτει επίσημα στοιχεία που αναδεικνύουν σημαντικές δυσλειτουργίες.

Σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα της πλατφόρμας prosopikos.gov.gr:

Ο συνολικός αριθμός Προσωπικών Ιατρών ανέρχεται σε 5.541. Οι εγγεγραμμένοι πολίτες φτάνουν τα 5,2 εκατομμύρια, δηλαδή 62% του ενήλικου πληθυσμού. Συνεπώς, το 38% των πολιτών – περίπου 3,6 εκατομμύρια άνθρωποι – δεν διαθέτει προσωπικό ιατρό.

Τα ποσοστά εγγραφής κάτω των 50 ετών παραμένουν πολύ χαμηλά. Περίπου τα 2/3 των ήδη εγγεγραμμένων έχουν χρησιμοποιήσει ελάχιστα ή καθόλου τις υπηρεσίες του θεσμού.Ο Σύνδεσμος σημειώνει ότι ο θεσμός «δεν έχει ωριμάσει στη συνείδηση των πολιτών» και δεν διευκολύνει την καθημερινότητά τους.

Οι κίνδυνοι του “gatekeeping” και οι διεθνείς εμπειρίες

Η πρακτική του αυστηρού gatekeeping, όπως έχει εφαρμοστεί σε άλλες χώρες (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο), έχει οδηγήσει σε μεγάλες καθυστερήσεις και υπερβολικές αναμονές. Ο Σύνδεσμος αναγνωρίζει την ανάγκη ελέγχου της κατάχρησης υπηρεσιών υγείας, αλλά τονίζει ότι τα στοιχεία δείχνουν πως η υποχρεωτικότητα του θεσμού μπορεί να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από όσα λύνει.

Ένα ακόμη γραφειοκρατικό εμπόδιο για τους χρόνιους ασθενείς

Ο Σύνδεσμος εκφράζει την ανησυχία ότι η τροπολογία προσθέτει ένα ακόμη γραφειοκρατικό εμπόδιο, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε καθυστερήσεις και πρόσθετη ταλαιπωρία – ιδίως για τους χρόνιους ασθενείς, που αποτελούν και την πιο ευάλωτη ομάδα.

Ερωτήματα προς τον Υπουργό Υγείας για τα παραπεμπτικά
Ο Σύνδεσμος απευθύνει συγκεκριμένα ερωτήματα:

• Το παραπεμπτικό για χρόνιους ασθενείς θα ισχύει για ένα έτος. Για ποιες παθήσεις;
• Πώς θα συνεκτιμώνται οι πολλαπλές συνοσηρότητες (υπέρταση, διαβήτης, νεφρική δυσλειτουργία, αγγειοπάθειες κ.ά.);
• Ποια ειδικότητα θα καλύπτει το παραπεμπτικό όταν ο ασθενής χρειάζεται πολλαπλές ιατρικές ειδικότητες;
• Πόσα παραπεμπτικά θα μπορούν να εκδίδονται σε μία επίσκεψη λίγων λεπτών;
• Πώς θα εξυπηρετηθούν οι πολίτες σε απομακρυσμένες περιοχές, όπου η πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας είναι ήδη δυσχερής;

Ο Σύνδεσμος υπενθυμίζει ότι 1 στους 4 πολίτες αντιμετωπίζει χρόνιο ή ανίατο νόσημα ή σοβαρή αναπηρία. Η εξαίρεση των επειγόντων περιστατικών θεωρείται αυτονόητη, αλλά κάθε μη έγκαιρη αντιμετώπιση μπορεί να εξελιχθεί σε επείγουσα.

Αίτημα για επανεξέταση του θεσμού με ουσιαστική διαβούλευση

Ο Σύνδεσμος καλεί τον υπουργό να επανεξετάσει όχι μόνο την τροπολογία, αλλά συνολικά το πλαίσιο λειτουργίας του Προσωπικού Ιατρού, το οποίο χαρακτηρίζεται «άκρως προβληματικό». Μάλιστα, τονίζεται ότι η πρόσβαση των πολιτών στον ιατρό της επιλογής τους πρέπει να είναι άμεση και χωρίς εξαιρέσεις. Δεν πρέπει να δημιουργηθεί κανένα εμπόδιο που θα καθυστερεί ή θα παρακωλύει την παροχή φροντίδας.

Οι επιστημονικοί φορείς της Υγείας έχουν ήδη εκφράσει κάθετη αντίθεση.Ο θεσμός πρέπει να επανεξεταστεί μετά από ουσιαστική και ενδελεχή διαβούλευση με όλους τους αρμόδιους φορείς, καθώς και με τους εκπροσώπους των χρόνιων ασθενών και των ατόμων με αναπηρία. Ο Σύνδεσμος καταλήγει ότι τα επίσημα στοιχεία «καταδεικνύουν με τρόπο γλαφυρό την πραγματικότητα» και καθιστούν αναγκαία μια συνολική αναθεώρηση του πλαισίου.